Jeg føler en slags tomhet jeg ikke kan forklare for tiden. Jeg vet ikke hva eller hvorfor jeg føler det slik. Det bare er slik. som når jeg sitter alene å ikke gjør noenting som helst så føler jeg meg plutselig litt trist. Eller jeg vet ikke om jeg kan kalle det trist, men tom, rett å slett tom. Jeg er verken glad eller trist, jeg er likegyldig ovenfor meg selv. Jeg liker det ikke, men ettersom at jeg har null peiling på hva som får meg til å føle det slik er det desverre ikke så mye jeg kan gjøre. Noen som har noen ideer der jeg kan gjøre noe mot dette?
Nå er det forresten en evighet siden jeg skrev et innlegg sist, men for dere som har lest det forrige innlegget så har pc'en min bestemt seg for å dø. Og ettersom at jeg bor nede i kjelleren, og er for slakk til å gå opp å sitte i denne skyen av nikotin røyk, så blir det lite blogging, men jeg prøver.
Livet mitt i det siste har vært preget av ekstremt mye drama, for meg er det mye. Og jeg takler det på helt absurde måter. Tror kanskje det kan være en av årsakene til min såkalte lille tomhet. Jeg tror rett å slett jeg sliter litt med å finne meg selv. Men men, snart jul. Da skal jeg til mamma, hun bor i Gjøvik, så da får jeg slappet av, og får muligheten til å "finne meg selv". Dette ved å spise alt for mye god mat, dulle med lillesøtra mi, spise alt for mye snop og mandariner (Noe jeg må innrømme jeg allerede gjør), samt GI gaver og få gaver og sist men ikke minst det viktigste, STÅ PÅ SNOWBOARDET mitt igjen :D Gleder meg så innmari mye! Blææ !!
Hadde foresten nynorsk tentamen i dag. Skulle skrive en novelle om det å få frem ord. Eller noe sånn.
Her er ihvertfall mitt bidrag til et fag jeg så ABSOLUTT ikke liker.
Forresten, jeg hater nynorsk, og er elendig i nynorsk. Jeg vet jeg har mange skriveleif, men drit i dem. Se over dem er du grei (A).
Der satt ho, krepert med beina opp imot brystet. Hovudet var lent imot knea, noko som gjorde at det lange, glinsande, nøttebrune håret la seg tett inn til leggane. Det begynte å bli utroleg langt no, håret. Ho hadde ikkje klipt det sidan ho kom til Trondheim. Det passa ikkje å klippe det, det skulle jo ikkje visas likevel. Ho får ikkje vise håret sitt offentleg, ikkje slik at mannfolk kan sjå det. Sjølv om ho så mykje ville gå med det laust, vise det til alle dei andre, gjere dei andre jentene i klassen sjalu, om hu så ville skinne slik alle norske jenter gjorde, så gjekk det ikkje. Det var bare slik det var, ho kunne ikkje sei noko imot det. Då ville faren blitt rasande, kanskje han ikkje hadde snakka med ho igjen, kanskje hadde han kasta ho ut av huset, nekta ho å komme igjen, for alltid. Kanskje ho ikkje ville få sjå småsyskena sine igjen. Aldri få gitt dei ein god klem før dei gjekk å la seg, aldri få sagt kor mykje dei betyr for hu, eller sagt kor glad ho er i dei. Mora ville ho heller aldri få snakke med igjen. Ho kunne ikkje tenkje seg å leve slik. Ho trong familien sin.
Ho skalv, dei tynne armane som omslynga dei alt for spinkle beina. Ho var utroleg tynn, som om hu hadde svolte seg sjølve. Kanskje var det bulimi, eller kanskje var ho anorektikar. Ingen viste kvifor ho var så tynn. Det bare var slik plar ho å sei.
Så det var der ho satt, i mørket for seg sjølve. Ho hadde heller ikkje mykje klede på seg, ho satt der i berre undertøyet, men det var ikkje frivillig. Ho ville ikkje sitte sånn, det kunne enn sjå ganske tydeleg. Ho satt innerst inne i eit hjørne, krepert med beina opp imot brystet. Ho skalv, noko så innmari også. Grein gjorde hu og, ikkje høgt, det var faktisk så vidt ein kunne høyra ho. Sjølv om ein ikkje kunne høyra ho så godt kunne ein sjå det, heile holdninga hennar var vekke. Ho grein fordi ho ikkje følte seg verdig lengre. Ho følte seg så utroleg skitten.
Rommet ho satt i var utroleg lite, det var så vidt plass til sengja som stod inntil den kritt kvite veggen, eit høgt men smalt klesskap og ei lita pult med eit lite sminkespegel som stod rett attmed senga. Rommet var alltid ryddig, alt var alltid der det skulle liggje. Ingenting var rotete, ikkje klesskapet ein gong. Alle klede var bretta fint, dei var til og med synkronisert etter farge og plagg. Det har alltid våre slik, alt skulle være perfekt. Ho var trend opp til å gjere det slik, det hadde aldri våre annleis. Nå derimot varte alt annleis, ingenting var slik det ein gong hadde vore. Ho viste det, alle kunne sjå det om dei hadde sett ho den dagen, sjølv om enn kanskje aldri kjente denne jenta som ein gong hadde rømd med familien sin til Trondheim ein gong i 1999 frå det nokså krigsfylte Iran, så kunne enn sjå at noko var gale, så gale at det aldri ville bli det same nokon gong.
Ho reiste seg sakte men sikkert. Hovudet var framleis bøygd framover, på ein slik måte at ein ikkje kunne sjå det nydelege ansiktet hennar. Dei som viste korleis ho såg ut viste at ho hadde ein nydeleg beinstruktur, kanskje grunnen var at ho var s tynn, men likevel, til det hadde ho sikkert dei mjukaste leppene enn kunne finne i Trondheim, dei var s fyldige og fine, litt sånn som Angelina Jolie. I tillegg hadde ho nokon skinnande hasselbrune auge, som kunne fått ein kvar gut til å falle for ho. Det viste ho, ho var klar over at gutane likte ho, at ho sjarmerte dei på si eiga måte. Auga hennar var ein verden for seg sjølve. Men likevel kunne ho ikkje gjere noko. Ho kunne ikkje få seg vennar som var gutar, og heller ikkje norske kjærestar, eller kjærestar av noko som helst slag her i Trondheim i det heile tatt, for det var allereie ordna. Ho var lova bort, faren hennar kjende ein rik familie nede i Iran, han var eldre enn ho, men det brydde dei seg ikkje om, familiane. Ho likte det ikkje, ho hata faktisk tanken på at ho måtte gifte seg med ein 13 år eldre mann, samtidig som at ho då måtte reise i frå familien sin. Ho hadde møtt han, den framtidige ektemannen, ho hata han. Han var den typen som ikkje hadde respekt for kvinner, og han gjorde kva han ville og tok for seg kva som var hans "eigedel".
Ho gjekk bort til vindauget sitt med svake, subbande skritt. Ho tvang seg sjølv bort ditt, ho ville ikkje, men følte at ho måtte. Borte med vindaugskarmen stod ho å såg ut i gatene til Trondheim sentrum. Dei budde rett i sentrum, ho og familien, i ein høgblokk, oppe i 16 etasje. Ho elska utsikten der i frå, ho pla og opne vindauget og sette seg i karmen mens ho tenkte på alt muleg. Det pla ho og gjere kvar gong ho ville rømme frå kvardagen, tenkje på akkurat det ho ville, og ikkje bry seg om noko anna enn sine eigne tankar og drømmer.
Det var akkurat det ho gjorde denne gongen også, mens ho satt der såg ho bort på senga si som så vemodig stod inn til den kritt kvite veggen. Ho begynte å gråte, høgt denne gongen. Det var akkurat som om ho ville at nokon skulle høyre ho. At nokon skulle høyre at ho sleit, at ho ikkje hadde det bra. Ho hoppa ned i frå vindaugskarmen, nesten småsprang bort til senga, mens ho hulka og grein, reiv ho av alt som heiter sengeklede. Det var blod overalt på dei, og ho hata å sjå på det og tenke på kva som hadde skjedd. Ho skreik noko på arabisk, nordmenn hadde ikkje forstått kva ho sa, men ein kunne høyre at det ikkje akkurat var fine ord. Nå knakk ho totalt saman, den skjøre kroppen klarde ikkje lenger å holde ho oppe. Ho datt på golvet, men like fort som ho datt saman, reiste ho seg igjen, med sengeklede i hendene, opp i vindaugskarmen.
Plutselig var rommet tomt og kaldt, dei kritt kvite veggene virka plutseleg mykje kvitare, og på ein merkeleg måte utrolig steriliserte. Lyset var framleis av. Rommet var kaldt, tomt og mørkt. Alt var plutseleg så stille, ein kunne ikkje høyra nokon ting, ingen hulking, ufine ord på arabisk eller hår som piska i vinden bortmed vindaugskarmen, og når ein såg bort på pulten og det vesle sminkespegel som stod der kunne ein ikkje sjå nokon sitt spegelbilete. Det ein kunne høyre var mykje bil lyder i frå vindauget, samt sirenene til ein ambulanse, og det ein kunne sjå var nokon ord på arabisk skrevet med plommeraud leppestift på det vesle spegelen. Ein vanleg nordmann hadde ikkje forstått det, kanskje ikkje så mange som snakket arabisk heller, ettersom at det var skrevet med skjelvande hender. Men skulle nokon klare å lese det hadde dei sett at det stod: Om eg berre hadde klart og sagt nei til han.
Anyways, ha en god kveld videre (:
Digger dere alle sammen <3
